|
Είπε ΕΙΠΕ: Σ' ένα κύμα απάνω Τη χαρά μου έχω γραμμένη.- Κάπου είναι ταξιδεμένη, ζητησέ την, θα την βρείς. Θα την βρείς ακολουθώντας Τ΄ασημένια της σημάδια, Που φωτίζουν τα σκοτάδια Χαραγμένα στα νερά. Θα την βρείς εκεί, που οι γλάροι Καθιστοί σ' αφρούς κουνιούνται Κι ανονοίρευτοι κοιμούνται Με νανούρισμα γλυκό. Θα την βρείς και θα πιστέψεις Πως χαρά που μια γεννιέται Κι αν σε πέλαγα πλανιέται, Μα δεν χάνεται ποτέ. (Γ. Δροσίνης)
Από "Το Εμβατήριο του ωκεανού" Θάλασσα, θάλασσα τα βιβλία δεν φράζουν το ερώτημα το ερώτημα δεν φράζει την πληγή. Απ΄την πληγή ξεκινάει το πέλαγος. Το ταξίδι ονειρεύεται στην τελευταία καμπύλη των δακρύων. Ποιός εξορίζει τον ήλιο απ΄τα μαλλιά των παιδιών κι απ΄την μεγάλη καρδιά μας; Άνοιξε τα πανιά σήκωσε την άγκυρα. Εμπρός και τα παλιά λιμάνια φεύγουν εμπρός κ΄ή αυγή αστράφτει μ' όλα τα δάκρυα των προγόνων μας. Χαλκάς δεν στέκει στους αστραγάλους της θάλασσας χαλκάς δε στέκει στη θαλασσινή καρδιά μας. Αντίο αγάπες και πατρίδες. Πελαγίσια πουλιά στο φώς και στην αλμύρα όνειρα ταξιδιών, μεγάλα ιστία τ΄αυτιά μας ασφράγιστα στις φωνές των Σειρήνων τα μάτια μας άγρυπνα. δεν υπάρχει καπνός μήτε Ιθάκη. Άλλον ορίζοντα δεν έχουν πιά οι ορίζοντες. Το αιώνιο τραγούδι του πόντου απαντά στο κενό και γεμίζει το μηδέν με καρδιά και με ήλιο. Ω νύχτες καταιγίδων μαστίγωμα λαμπρών ανέμων οι αφροί των κυμάτων στα τζάμια οι καπνισμένες λάμπες των ψαράδικων σπιτιών οι τρόμοι των θλιμένων κοριτσιών που μπαλώνουν τις κάλτσες των ξενητεμένων οι άγρυπνοι φάροι με τα μάτια των μανάδων κ' η θάλασσα ανοικτίρμονη κι απέραντη σαν την σκέψη του Θεού έξαλη τρυφερή κι αδάμαστη σαν την καρδιά των ποιητών. Φαντάσματα των ναυαγισμένων καπετάνιων με τις πίπες ακόμα στα χείλη πάνω στους φωτισμένους ίππους των αστραπών βυθισμένα καράβια που επιστρέφουν στα λιμάνια της νύχτας τα χαμένα πληρώματα που στέκονται έξω από τις κλεισμένες πόρτες κρατώντας εικόνες τροπικές γαλάζιες πεδιάδες με πελώριους κρίνους και με γυμνές εβένινες γυναίκες. (Γ.Ρίτσος)
...Ασε το κύμα όπου θέλει να σπάζει, Άς΄τις ζάλες να σέρνουν τυφλά την καρδιά' κι αν τριγύρω βογκά κι αν ψηλά συννεφιάζει, κάπου ο ήλιος σε κάποιο γιαλό θα γελά, κι αν πικρό την ψυχή σου το δάκρυ τη ραίνει, πάντα κάπου κρυφτή μια χαρά την προσμένει. (Κ.Χατζόπουλος)
...Σα γλάρος μουροφτέρουγος πετά η ψυχή μου, Σμίγει με τηνψυχούλα του νερού και τηνε πάει ο άνεμος και τηνε πάει το κύμα κι είναι παιχνίδι του καιρού... (κ.Καριωτάκης)
|
 |
|